05. maí - 19. júní 2011  Sverrisal

Abstrakt - JBK Ransú og Guðrúnar Bergsdóttur

Sýning á verkum JBK Ransú og Guðrúnar Bergsdóttur verður opnuð í Sverrissal Hafnarborgar í samstarfi við listahátíðina List án landamæra fimmtudaginn 5. maí kl. 16:00 . 


Listahátíðin List án Landamæra er í ár haldin í áttunda sinn en hátíðin var fyrst haldin á Evrópuári fatlaðra árið 2003 – 2004.  Markmið hátíðarinnar er að koma list fólks með fötlun á framfæri og að koma á samstarfi milli fatlaðs og ófatlaðs listafólks. Stefnumót JBK Ransú og Guðrúnar Bergsdóttur í  Hafnarborg er dæmi um slíkt samstarf.  Lögð er áhersla á að fatlaðir taki þátt í listviðburðum sem sýnendur en einnig er hvatt til þess að þeir njóti sem áhorfendur.  Reynt er að auka þátttöku fatlaðra listamanna á viðurkenndum sýningarstöðum jafnframt því að hvetja fólk til að standa fyrir litlum viðburðum þannig að fleiri hafi færi á þátttöku.  Fyrir utan beina listviðburði hefur List án landamæra líka stuðlað að umræðu, m.a. í samvinnu við Háskóla Íslands, um ímynd fatlaðra í listum og list fatlaðra.

Sjá vefsíðu listahátíðarinnar List án landamæra hér



Lína um hring frá ferning til þríhyrnings

Guðrún Bergsdóttir stundaði nám við Öskjuhlíðarskóla og hefur sótt fjölda námskeiða hjá Fullorðinsfræðslu fatlaðra, nú Fjölmennt, í textíl og saumum. Hún hefur haldið einkasýningar á verkum sínum, m.a. í Gerðubergi og á Mokka, og tekið þátt í samsýningum. Um síðustu aldamót hóf Guðrún að skapa sjálf sínar eigin myndir í stað þess að fylgja mynstrum en áður hafði hún unnið slíkar myndir með túss. 

Guðrún skissar ekki heldur skapar myndverk sín jafnóðum á útsaumsfletinum, stærð strigans ákvarðar ytri mörk þeirra. Á myndfletinum eru það síðan þráður og nál sem feta sig áfram uns myndin er fullkomnuð. Óvenjulegt er að sjá útsaumsverk sem eru jafn lifandi og verk Guðrúnar. Myndir hennar einkennast af sterkri hrynjandi lita og forma, myndbygging er iðulega opin þannig að hver myndheimur virðist hluti af stærri heild. Útsaumur Guðrúnar tengist málverki sterkum böndum, svo lífræn eru formin, lifandi línan og litrófið blæbrigðaríkt. 

Ransu er menntaður í myndlist frá Akademie voor Beeldende Kunst í Enschede í Hollandi og National College of Art and Design í Dyflinni á Írlandi. Hann á að baki fjölda einkasýninga og samsýninga hérlendis og erlendis frá námslokum. Í list sinni hefur Ransu gagngert unnið með málverkið. Fyrst og fremst ákveðna þætti úr sögu málaralistarinnar en ekki síður með skynjun áhorfandans á samspili lita og forma.

Listamenn hafa um langt skeið vitnað til fortíðar í verkum sínum og unnið með söguna á margvíslegan hátt. Viðteknum gildum er hafnað eða vísað til þeirra, listasagan lifir áfram í gegnum samtímalistina. Ransu hefur sérstaklega unnið með abstraktlist 20. aldar, þá helst strangflatarlist sem byggir á hreinum og klárum formum og ekki síður með op-list, þar sem áherslan er á sjónræna upplifun. Úr efniviði fortíðar hefur Ransu skapað persónulegan myndheim þar sem leikið er með forgrunn og bakgrunn, yfirborð og það sem að baki býr á lunkinn máta. List hans byggir á sterkum, hugmyndafræðilegum bakgrunni en niðurstaðan, verkin sjálf, lifa sjálfstæðu lífi þar sem sjónræn skynjun gerir áhorfandann að virkum þátttakanda. 

Það er forvitnilegt að skoða saman myndverk Guðrúnar og málverk Ransu. Hér mætast tveir heimar og stefnumótið ýtir undir ákveðnar tilhneigingar í hvorum um sig, rétt eins og þegar tveir einstaklingar hittast. 

Myndverk beggja eiga það sameiginlegt að vera hrein abstraktverk. Hér eru litir og form ekki fulltrúi neins sem við þekkjum úr hlutveruleikanum, betur færi á því að líkja litum við tilfinningar og tóna en áþreifanlega hluti. Einnig má sjá líkindi milli ýmissa smærri þátta á myndfleti listamannanna, til dæmis gefa dökkir fletir sem líkjast glufum til kynna að undir yfirborðinu búi eitthvað annað og meira en það sem við sjáum. 

Málverk Ransu undirstrika þá þætti í verkum Guðrúnar sem tengjast málverkinu, samspil lita og forma og lífræna myndbyggingu. Myndverk Guðrúnar draga fram áhersluna á hina hreinu, sjónrænu þætti sem málverk Ransu byggja svo mjög á, þau ýta undir þann sjónræna leik áhorfandans sem hann skapar með verkum sínum. 

Litróf Guðrúnar byggir á litrófi útsaumsgarns, sem er annað en litróf akrýllita, garnið hefur aðra og hlýrri áferð en akrýlliturinn. Litróf Guðrúnar er jarðtengdara, lífrænt og náttúrulegt á meðan litróf Ransu tengist frekar tæknivæddum heimi, framleiddum frekar en náttúrulegum.

Hér eru á ferðinni tveir ólíkir listamenn, með ólíkan bakgrunn og vinnuaðferðir þeirra eru afar mismunandi. En hlið við hlið á veggnum mætast verk þeirra í heimi lita og forma. Ólíkar vinnuaðferðir hverfa í bakgrunninn og á milli myndanna verður til forvitnilegt samtal sem við sem áhorfendur sköpum sjálf, einfaldlega með því að horfa.


Ragna Sigurðardóttir